Metronom, doğru kullanıldığında en etkili çalışma araçlarından biridir; yanlış kullanıldığında ise çalışmayı bir mücadeleye dönüştürür.
En yaygın yanlış, metronomu yalnızca hız artırmak için kullanmaktır. Bu, aracı bir baskı unsuruna çevirir.
Metronomun asıl işlevi denetimdir. Kendi tempomuzu ne kadar koruduğumuzu ancak dışarıdan sabit bir nabızla ölçebiliriz.
Birinci kullanım biçimi tanı koymaktır: bir pasaj metronomla çalınır ve nerede öne geçildiği, nerede geri kalındığı belirlenir. Bu noktalar genellikle teknik zorlukların bulunduğu yerlerdir.
İkinci kullanım kademeli hız artışıdır. Bir tempo temiz çalınabildiğinde küçük bir adım artırılır; hata belirdiğinde geri dönülür.
Üçüncü kullanım seyrek vuruştur. Metronom her vuruşta değil, ölçü başında ya da iki ölçüde bir çalışacak biçimde ayarlanır; bu, iç nabzı geliştirir.
Dördüncü kullanım ters vuruştur; metronomun zayıf zamanda çalması, ritim duygusunu belirgin biçimde zorlar ve geliştirir. Süre olarak metronomla çalışma seansın tamamını kaplamaz; bir bölümü metronomlu, bir bölümü serbest çalışılır. Serbest bölüm önemlidir; müzikal esneklik metronomla öğrenilmez. Derslerimizde metronom, hız artırma aracı olarak değil denetim aracı olarak kullanılır.